Śpiąca królewna

Przez lata zaklęta

Śpi ta panienka

Lico z porcelany

W dłoni kwiat rumiany

Urocza laleczka

Słodka zabaweczka

A pod suknię spójrz

Tam jest złoty nóż

Słodki uśmiech

Z płuc zabiera dech

Noż przeciął brew

Broczy na suknię krew

Ten wiersz znalazł się już na pewnym forum,

ale w jakimś stopniu mam do niego sentyment

i postanowiłam właśnie z nim tu wrócić.

Szelest

Szelest.

     Jest pewna, że coś słyszała. Obraca się nerwowo, wokół niej zdaje się być tylko znajoma, nieprzenikniona i spokojna ciemność. Otula ją, próbuje uspokoić, ukoić zmysły. Ona jednak czuje się osaczona, uciskana, otoczona, jakby nie miała możliwości ruchu. Jakby ktoś ją stale obserwował.

Szelest.

     Serce szaleńczo tłucze się w jej piersi niczym uwięziony w klatce ptak. Coraz ciężej jej oddychać. Łapie powietrze ze świstem, nerwowo. Obraca się, wciąż jednak wokoło czai się tylko ciemność.

Szelest.

     Sama szura butami po chodniku. Próbuje zagłuszyć te przerażające szelesty wokół. Jest tu przecież sama. Sama. Nie może być tu nikogo więcej.

Cisza.

    I kilka kropli szkarłatnej krwi. Ktoś tu jednak był. Nie była sama.

***

Niespokojny oddech

Łzy już schną na rzęsach

Blask oczu niknie

Żywe obrazy przeżywa na nowo

Wspomnienie dzieciństwa 

Śpiewu ptaków 

Zwykłej czerwonej zjeżdżalni

Oddala się 

Zbliża ku niewiadomej

Parę tajemniczych kropli

Topi chłodną biel

Już nic nie czuje

Nie tęskni

Gaśnie

Ale wciąż płonie

Ogień w jej sercu

Coraz ciszej bijącym

Ginie

W cieniu zapomnienia

Samotna

Lecz wciąż nie sama

Moje życie to nie bajka.

Moje życie to nie bajka.

Żadna wróżka chrzestna jakoś nigdy nie wyskoczyła na mnie ze ściany, by oznajmić, że przemieni moje otoczenie. Żaden książę nawet nie planował zsiąść z konia tuż przede mną tylko po to, by poprosić mnie o rękę. Nikt nigdy nie zamknął mnie w wieży pilnowanej przez smoka czy inne tajemnicze stworzenie, tak naprawdę rzadko kiedy ktoś się mną przejmował, a drzwi w domu były pozbawione zamka. Nie ukułam się kołowrotkiem w naste urodziny i nie zapadłam w sen, z którego mógłby mnie obudzić tylko szczery pocałunek. Skoro o tym mowa, nigdy nie próbowałam całować żab, by sprawdzić, czy któraś z nich nie jest księciem. Umiem spać na worku grochu, pojedyncze ziarnko nie robi na mnie najmniejszego wrażenia. Tak naprawdę nigdy nie śniłam o idealnym życiu księżniczki, wszystkich przepięknych sukniach, błyszczącej biżuterii czy służących. Zwłaszcza o tych ostatnich. Wiedziałam, na co są skazywani w pałacu, jak ciężką pracę wykonują i jak rzadko mogą usłyszeć zwykłe ludzkie „dziękuję”. Naprawdę, czasem nie trzeba nic więcej niż te proste słowo. Chciałam im pomóc.